26 มิถุนายน วันนี้เป็นวันสุนทรภู่ สุนทรภู่หรือพระสุนทรโวหาร เกิดเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ.2439 ฉันก็เกิดเดือนเดียวกับท่านนี่ละ เลยทำให้ชอบพวกกวี คำกลอน อะไรแบบนี้เหมือนกัน ไม่รู้ว่าเกี่ยวกันรึเปล่านะ ฉันก็มั่วๆไป อิอิ.... 
เชื่อว่าเกือบทุกคนน่าจะต้องรู้จักผลงานของสุนทรภู่ นะคะ อย่างน้อยๆก็น่าจะรู้จักเรื่อง พระอภัยมณี หรือไม่ก็เรื่องขุนช้างขุนแผนกันบ้างละ ก็ออกจะดังนี่นา ยังมีคนเอามาทำเป็นละครด้วย จำได้ว่าตอนเด็กๆยังได้ดูเลย ที่สำคัญตอนฉันเรียนชั้นมัธยมปลาย ทั้งสองเรื่องนี้ถูกบรรจุอยู่ในบทเรียนภาษาไทยด้วย ไม่รู้ปัจจุบันนี้ยังมีอยู่หรือเปล่านะ
ท่านสุนทรภู่เป็นกวีเอกของไทย และท่านยังได้รับเกียรติจาก องค์การศึกษาวิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO) ยกย่องให้เป็นบุคคลสำคัญของโลก ผู้มีผลงานดีเด่นทางด้านวัฒนธรรม หรือนัยหนึ่งคือเป็น กวีเอกของโลก เมื่อปีพ.ศ. ๒๕๒๙ ด้วย
ขอยกบทกลอนส่วนหนึ่งของท่านสุนทรภู่ มาลงไว้ ณ ที่นี้ เพื่อเป็นการ เชิดชูเกียรติให้แก่ท่าน
ที่ฉันชอบและเป็นที่ติดหูคนทั่วไปคงจะเป็นบทหนึ่งในเรื่องพระอภัยมณี ตอนที่สุดสาครโดนชีเปลือยใช้อุบายหลอกเพื่อจะแย่งชิงไม้เท้าวิเศษ และม้านิลมังกร จนสุดสาครโดนชีเปลือยผลักตกเหว สุดสาครร้องไห้เสียใจที่ไปหลงเชื่อชีเปลือย คิดว่าตนจะต้องตายอยู่ในเหว ไม่ได้กลับไปพบพ่อแม่ และพระฤาษีอีกแล้ว แต่แล้วพระฤาษีก็ได้มาช่วยสุดสาคร พร้อมทั้งได้สอนสุดสาครไว้ดังนี้
"บัดเดี๋ยวดังหง่างเหง่งวังเวงแว่ว สะดุ้งแล้วเหลียวแลชะแง้หา
เห็นโยคีขี่รุ้งพุ่งออกมา ประคองพาขึ้นไปจนบนบรรพต
แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด
ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน
มนุษย์นี้ที่รักอยู่สองสถาน บิดามารดารักมักเป็นผล
ที่พึ่งหนึ่งพึ่งได้แต่กายตน เกิดเป็นคนคิดเห็นจึงเจรจา
แม้ใครรักรักมั่งชังชังตอบ ให้รอบคอบคิดอ่านนะหลานหนา
รู้สิ่งไรไม่สู้รู้วิชา รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี
จงสู้ตามไปเอาไม้เท้าเถิด จะประเสริฐสมรักเป็นศักดิ์ศรี
พอเสร็จคำสำแดงแจ้งคดี รูปโยคีหายวับไปกับตา"
บทนี้จากเพลงยาวถวายโอวาท ความหมายดีมากค่ะ
"อันความคิดวิทยาเหมือนอาวุธ
ประเสริฐสุดซ่อนใส่เสียในฝัก
สงวนคมสมนึกใครฮึกฮัก
จึงค่อยชักเชือดฟันให้บรรลัย"
จะเห็นได้ว่าทั้งสองบทกลอนที่ยกมานี้ ท่านสุนทรภู่แต่งไว้ให้เป็นคติสอนใจได้เป็นอย่างดี และยังคงใช้ได้กับทุกยุคทุกสมัย สมกับที่เป็นยอดกวีเอกแห่งสยามและกวีเอกของโลกจริงๆค่ะ
ปกติชอบเรียนภาษาไทยมาตั้งแต่ชั้นม.ต้นแล้วค่ะ ฉันชอบบทกลอนของสุนทรภู่ และของศรีปราชญ์มาก มีบทกลอนที่ฉันได้แต่งไว้ตอน ม.4 เกี่ยวกับเรื่องพระอภัยมณีด้วยค่ะ ตอนนั้นเพิ่งสอบเข้าม.4 ที่โรงเรียนใหม่ได้ เรี่ยนชั่วโมงภาษาไทยชั่วโมงแรก ม.4จะต้องเรียนเรื่องพระอภัยมณีด้วย อาจารย์เลยบอกว่าให้แต่งกลอนเกี่ยวกับเรื่องพระอภัยมณีไม่กำหนดหัวข้อใครจะแต่งในเรื่องไหนก็ได้ โอ้ววว...ชั่วโมงแรกก็ต้องแสดงฝีมือซะแล้ว ฉันแต่งเกี่ยวกับอะไรรู้มั้ยคะ???
"อันเสียงปี่พี่นี้แสนไพเราะ
ฟังเสนาะพระอภัยขวัญใจฉัน
พี่จำพรากจากน้องเพียงสองวัน
อกน้องสั่นใจน้องแตกแหลกสลาย
อีกลูกยาสินสมุทรสุดสวาท
คงตัดขาดจากแม่เสียแน่แล้ว
เฝ้ามองหาแห่งไหนไร้วี่แวว
อกจะแตกตายแล้วแก้วตาเอย"
ทั้งห้องมีฉันคนเดียวนี่ละค่ะที่แต่งกลอนถึงนางผีเสื้อสมุทร หุหุ แหมๆๆมันต้องunique น่ะ จริงมั้ยคะ จริงๆก็แอบสงสารนางผีเสื้ออยู่อ่า อิอิ
เชื่อว่าเกือบทุกคนน่าจะต้องรู้จักผลงานของสุนทรภู่ นะคะ อย่างน้อยๆก็น่าจะรู้จักเรื่อง พระอภัยมณี หรือไม่ก็เรื่องขุนช้างขุนแผนกันบ้างละ ก็ออกจะดังนี่นา ยังมีคนเอามาทำเป็นละครด้วย จำได้ว่าตอนเด็กๆยังได้ดูเลย ที่สำคัญตอนฉันเรียนชั้นมัธยมปลาย ทั้งสองเรื่องนี้ถูกบรรจุอยู่ในบทเรียนภาษาไทยด้วย ไม่รู้ปัจจุบันนี้ยังมีอยู่หรือเปล่านะ
ท่านสุนทรภู่เป็นกวีเอกของไทย และท่านยังได้รับเกียรติจาก องค์การศึกษาวิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO) ยกย่องให้เป็นบุคคลสำคัญของโลก ผู้มีผลงานดีเด่นทางด้านวัฒนธรรม หรือนัยหนึ่งคือเป็น กวีเอกของโลก เมื่อปีพ.ศ. ๒๕๒๙ ด้วย
ขอยกบทกลอนส่วนหนึ่งของท่านสุนทรภู่ มาลงไว้ ณ ที่นี้ เพื่อเป็นการ เชิดชูเกียรติให้แก่ท่าน
ที่ฉันชอบและเป็นที่ติดหูคนทั่วไปคงจะเป็นบทหนึ่งในเรื่องพระอภัยมณี ตอนที่สุดสาครโดนชีเปลือยใช้อุบายหลอกเพื่อจะแย่งชิงไม้เท้าวิเศษ และม้านิลมังกร จนสุดสาครโดนชีเปลือยผลักตกเหว สุดสาครร้องไห้เสียใจที่ไปหลงเชื่อชีเปลือย คิดว่าตนจะต้องตายอยู่ในเหว ไม่ได้กลับไปพบพ่อแม่ และพระฤาษีอีกแล้ว แต่แล้วพระฤาษีก็ได้มาช่วยสุดสาคร พร้อมทั้งได้สอนสุดสาครไว้ดังนี้
"บัดเดี๋ยวดังหง่างเหง่งวังเวงแว่ว สะดุ้งแล้วเหลียวแลชะแง้หา
เห็นโยคีขี่รุ้งพุ่งออกมา ประคองพาขึ้นไปจนบนบรรพต
แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด
ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน
มนุษย์นี้ที่รักอยู่สองสถาน บิดามารดารักมักเป็นผล
ที่พึ่งหนึ่งพึ่งได้แต่กายตน เกิดเป็นคนคิดเห็นจึงเจรจา
แม้ใครรักรักมั่งชังชังตอบ ให้รอบคอบคิดอ่านนะหลานหนา
รู้สิ่งไรไม่สู้รู้วิชา รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี
จงสู้ตามไปเอาไม้เท้าเถิด จะประเสริฐสมรักเป็นศักดิ์ศรี
พอเสร็จคำสำแดงแจ้งคดี รูปโยคีหายวับไปกับตา"
บทนี้จากเพลงยาวถวายโอวาท ความหมายดีมากค่ะ
"อันความคิดวิทยาเหมือนอาวุธ
ประเสริฐสุดซ่อนใส่เสียในฝัก
สงวนคมสมนึกใครฮึกฮัก
จึงค่อยชักเชือดฟันให้บรรลัย"
จะเห็นได้ว่าทั้งสองบทกลอนที่ยกมานี้ ท่านสุนทรภู่แต่งไว้ให้เป็นคติสอนใจได้เป็นอย่างดี และยังคงใช้ได้กับทุกยุคทุกสมัย สมกับที่เป็นยอดกวีเอกแห่งสยามและกวีเอกของโลกจริงๆค่ะ
ปกติชอบเรียนภาษาไทยมาตั้งแต่ชั้นม.ต้นแล้วค่ะ ฉันชอบบทกลอนของสุนทรภู่ และของศรีปราชญ์มาก มีบทกลอนที่ฉันได้แต่งไว้ตอน ม.4 เกี่ยวกับเรื่องพระอภัยมณีด้วยค่ะ ตอนนั้นเพิ่งสอบเข้าม.4 ที่โรงเรียนใหม่ได้ เรี่ยนชั่วโมงภาษาไทยชั่วโมงแรก ม.4จะต้องเรียนเรื่องพระอภัยมณีด้วย อาจารย์เลยบอกว่าให้แต่งกลอนเกี่ยวกับเรื่องพระอภัยมณีไม่กำหนดหัวข้อใครจะแต่งในเรื่องไหนก็ได้ โอ้ววว...ชั่วโมงแรกก็ต้องแสดงฝีมือซะแล้ว ฉันแต่งเกี่ยวกับอะไรรู้มั้ยคะ???
"อันเสียงปี่พี่นี้แสนไพเราะฟังเสนาะพระอภัยขวัญใจฉัน
พี่จำพรากจากน้องเพียงสองวัน
อกน้องสั่นใจน้องแตกแหลกสลาย
อีกลูกยาสินสมุทรสุดสวาท
คงตัดขาดจากแม่เสียแน่แล้ว
เฝ้ามองหาแห่งไหนไร้วี่แวว
อกจะแตกตายแล้วแก้วตาเอย"
ทั้งห้องมีฉันคนเดียวนี่ละค่ะที่แต่งกลอนถึงนางผีเสื้อสมุทร หุหุ แหมๆๆมันต้องunique น่ะ จริงมั้ยคะ จริงๆก็แอบสงสารนางผีเสื้ออยู่อ่า อิอิ
