พ่อไม่มีเงินทองจะกองให้    จงตั้งใจพากเพียรเรียนหนังสือ

ใช้วิชาความรู้เป็นคู่มือ      เพื่อยึดถือเอาไว้ใช้เลี้ยงกาย

พ่อกับแม่มีแต่จะแก่เฒ่า     จะเลี้ยงเจ้าเรื่อยไปนั้นอย่าหมาย

ใช้วิชาเลี้ยงตนไปจนตาย    ลูกสบายเม่กับพ่อก็ชื่นใจ

กลอนบทนี้ผู้แต่งจริงๆคือใครฉันไม่ทราบ แต่กลอนบทนี้พ่อฉันติดไว้ที่ฝาบ้านหลังเก่าของฉัน ฉันเห็นมันมาตั้งแต่เด็กๆ ได้อ่านบ่อยๆ ได้เห็นบ่อยๆ ตอนเด็กๆฉันอ่านก็รู้สึกว่าพ่อกำลังบอกฉันให้ตั้งใจเรียน

ฉันเรียนดีมาโดยตลอด ทั้งๆที่พ่อและแม่ไม่เคยพูดอบรมสั่งสอนอะไรเกี่ยวกับการเรียนเลยแก่ฉันเลย ที่จำได้ก็มีพ่อเคยพูดอยู่ครั้งนึงว่า "ใครทำอะไรแบบไหนก็จะได้แบบนั้นกับตัวเอง"

ฉันมีอิสระในการเรียนมาก และฉันก็เรียนได้ดีมาโดยตลอด สอบเข้าติดโรงเรียนดีๆมีชื่อเสียงได้ด้วยตัวเองตลอด พ่อกับแม่ไม่เคยต้องมากังวลว่าฉันจะไม่มีที่เรียน ตอนเป็นเด็กฉันรู้แต่ว่าเรียนให้ได้ดีมันก็ดีกับตัวเราเอง ตอนนี้ฉันย้ายบ้านมานานมากแล้ว ฉันมานั่งนึกถึงกลอนๆนี้ ตอนหลังพ่อเอามันใส่กรอบ และติดไว้ที่เดิม แต่ตอนย้ายบ้านฉันไม่รู้ว่ามีใครเก็บมันมารึเปล่า เพราะฉันไม่เคยเห็นอีกเลย

ฉันคิดว่าการที่ฉันได้เห็นกลอนบทนี้ผ่านตาทุกวันๆ มาตั้งแต่เริ่มอ่านหนังสืออกจนถึงจบมหาวิทยาลัยนั้น กลอนๆนี้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันต้องเรียนให้ได้ดี และการที่ฉันคิดว่าพ่อไม่เคยอบรมสั่งสอนอะไรฉันเกี่ยวกับการเรียนเลย นั่นคือฉันคิดผิด เพราะกลอนบทนี้ละคือคำสั่งสอนของพ่อ ที่พ่อใช้ติดข้างฝาบ้านสั่งสอนฉันจนเรียนจบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงอันดับต้นๆของประเทศ

ณ ตอนนี้ฉันเรียนจบมานานมากแล้ว พร้อมกับกำลังนั่งนึกถึงบทกลอนติดฝาบ้านบทนี้ นึกถึงประโยคท้าย ที่ว่า "ลูกสบายแม่กับพ่อก็ชื่นใจ" นี่ช่างเป็นความรัก ความปรารถนาดีที่บริสุทธิ์จากคนเป็นพ่อแม่ หวังแค่ให้ลูกสบายตัวเองก็ชื่นใจแล้ว

แต่คุณเชื่อมั้ยว่าคนที่ตอนเรียนเรียนดีๆ ใช่ว่าทุกคนจะต้องมีชีวิตที่ดี ที่สบายเสมอไป มันมีอีกหลายๆปัจจัยในชีวิตของคน ที่สามารถแปรผันชีวิตให้เดินไปในเส้นทางใด เพียงแต่คนที่เรียนดีนั้นมีโอกาสมากกว่าที่จะได้เลือกเดินในเส้นทางที่ดี และสุขสบาย

ตอนนี้ฉันอยากทำให้พ่อกับแม่สุขสบาย แต่ชีวิตของฉันเองก็ยังไม่สบาย และยังไม่สามารถจะทำให้ท่านสุขสบายได้อย่างที่ฉันหวัง ฉัน make mistake ฉันเศร้าที่ได้เห็นรูปรับปริญญาที่ตอนนี้พ่อเอาใส่ไว้ในตู้โชว์ ฉันรู้สึกแย่ ฉันผิดหวัง ที่ควรจะอยู่ในตู้โชว์ตอนนี้น่าจะเป็นกลอนบทนี้ที่พ่อใส่กรอบเอาไว้ แต่ฉันก็ไม่รู้ว่ามันอยู่ไหนแล้ว

ฉันหวังว่าสักวันหนึ่งฉันจะต้องทำให้พ่อแม่สุขสบายให้ได้ หากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในสากลโลกนี้ ยังพอได้เห็นความดีที่ฉันมีอยู่บ้างในชีวิตนี้ ได้โปรดเป็นแรงใจให้ฉันทำได้ด้วยเถิด ฉันไม่อยากให้อะไรๆมันสายเกินไป